Enerji zincirinde galaksileri meydana getiren sistemleri madde ve enerji zincirine eklemedim, bunun sebebi ise tek başına hareket eden kütleleri, uydusuz gezegenleri, uydusu olmayan yıldızları aynı kategoride değerlendirmemden kaynaklanmaktadır.algılarımız 6′ıncı aşamaya kadar evreni hem mikro düzeyde, hemde makro düzeyde gözlemleyebilmekte. evreni mikro düzeyde incelediğimizde ise karşımıza atomlar ve atom altı parçacıklarının dünyası çıkmakta.
Tüm parçacıklarda bölünme sonunda en alt birimlere ve sonunda hiçliğe bağlanmakta ve bundan sonra karşımıza hiçliğin içindeki bilinç çıkmakta; yani madde ve enerji zincirinin temelinde bulunan süper bilinç ortaya çıkmakta. bu süper bilinç sadece 6 aşamaya kadar bu evreni inşa ve kendini bu aşamalarla sınırlamış olabilir mi? kanaatime göre hayır peki bu aşamalar ne kadar devam etmiş olabilir, 6 aşamadan sonra daha kaç aşama vardır? bu soruya verilecek cevap ise muammadır.
Bildiğimiz galaksiler neyin parçası neyi tamamlıyor sorusuna ise muhakkak toplamda başka bir devasa aşamayı tamamlıyor diyebiliriz. öyleyse galaksilerin tamamladığı devasa aşama başka bir boyut mudur? elbette başka bir boyuttur. nasıl bir boyut olduğu konusunda ise sadece tahminler yürüterek belki bir şeyler edinebiliriz.
Aklıma 11 boyut ve paralel evrenler teorisi geldi, şimdi 7′inci(4′üncü boyut) aşamada ne olduğunu, neler olduğunu bilmez iken 11 boyut ve paralel evrenlerden bahseden bazı bilim çevrelerine anlam veremiyorum ve diğer taraftanda paralel evrenlere açılacak tüneller hakkında var sayımlar ortaya atanların bir hayal peşinde koştuklarını düşünüyorum.Paralel evrenlere açılacak bir yol arayanlara hayal peşinde koştuklarını dememin sebebi ise zaten o boyutların parçası olduğumuz gerçeğdir, o boyutların içindeyiz, o boyutların üst olmasından dolayı algılayamıyoruz ama tüm boyutlarında parçası olduğumuz bir gerçek.
Bu boyutlara geçemiyeceğimizi, dünyadan bazı örnekler vererekte anlatabiliriz; Düşünün kalbimizde bulunan bir su molekülündeki bir hidrojen atomu kendini yerinden kopararak, tüm vücutumuzun dışına çıkacak ve sonra vücudumuzun dışını keşfedip tüm fotoğrafı görecek mümkünmü dür? malesef değil ama hidrojen atomu vücutumuzun bir oluşturanımıdır? elbette evet.
Sonuç olarak biz insanoğlu kendi alt boyutlarımızı 2′inci ve içinde yaşadığımız 3 boyutu gözlemleyebiliyoruz , bundan sonraki boyutlar idrak ve algı sınırımızın dışında olduğu için algılayamıyruz ama algılayamazsak bile diğer boyutlarında parçasıyız.

TURAN ZENGİN
Kaynaklar:
genel fizik yasaları
11 boyut ve paralel evrenler teorisi
madde enerji zinciri makalesi-1 t.zengin

168 bin ışık yılı uzaktaki 1987A adlı süpernovayı gözlemlerinde Şili’deki Very Large Telescope’u kullanan astronomlar, gözlemlerinin sonucunda, asıl patlamanın çok şiddetli ve bir yöne yoğunlaşmış olduğunu gördü.

1987′de ilk kez görülen ve 383 yıldır çıplak gözle izlenen ilk süpernova patlamasının 3 boyutlu görüntüleri, patlamanın bazı yönlerde diğer yönlerden daha şiddetli ve hızlı olduğunu, düzensiz bir şekil oluşturduğunu gösteriyor.

Bilim adamları, patlamadan fışkıran ilk materyalin hızının, bir yolcu uçağından 100 bin kez hızlı, saatte 100 milyon km hızla yol aldığını belirtirken, ilk çıkan materyalin bu inanılmaz hızla bile, yıldızın ölürken püskürttüğü gaz ve toz bulutuna ulaşmasının 10 yıl aldığını kaydediyor.

Görüntülerde, patlamanın yarattığı radyoaktif unsurlarca ısınan bir başka materyal dalgasının ise 10 kez daha yavaş ilerlediğini tespit eden bilimadamları, araştırmalarını Astronomy and Astrophysics akademik dergisinde yayınladı.

Bilim adamları evrendeki bilinen en ağır yıldızı keşfetti.

Tarantula Nebulasının merkezinde yer alan, toz ve gaz bulutundan oluşan dev yıldızın ağırlığı üzerinde çalışan bilim adamları, yaptıkları açıklamada, komşu bir galaksiye doğru çekilen ”R136a1” adlı yıldızın kütlesinin bir zamanlar Güneş’in yüzlerce katına ulaştığını bildirdi.

İngiltere’nin kuzeyindeki Sheffield Üniversitesi astrofizikçilerinden Paul Crowther ve ekibince, Monthly Notices of the Royal Astronomical Societies adlı bilimsel dergide yayımlanan yazıda, dev yıldızın ağırlığının, zaman içinde asıl ağırlığının önemli bir kısmını kaybetmiş olmasına karşın şimdiye kadar rastlanan en ağır yıldızdan 2 kat fazla olduğu belirtildi.

Crowter basına yaptığı açıklamada, içindeki gazı büyük bir güçle yakan yıldızın yaydığı ışığın, Güneş’in yaydığı ışığın 10 milyon katı kadar olduğuna dikkati çekerek, ”İnsanların tersine yıldızlar ağır olarak dünyaya gelirler ve yaşlandıkça ağırlıklarını kaybederler. R136a1 ise orta yaşlı bir yıldız ve zaten oldukça yoğun bir ağırlık kaybetme programından geçmiş durumda” diye konuştu.

Uzmanlar, oldukça şişkin ve kırmızımtrak renkli olmaları nedeniyle kırmızı devler adı verilen diğer büyük yıldızların R136a1′den daha büyük olmalarına karşın, ağırlıklarının bulunan bu dev yıldızın ağırlığının çok altında kaldığına dikkati çekiyor.

Kütlesi bir zamanlar Güneş’in 320 katı kadar olan R136a1 adlı dev yıldız, zaman içinde kütlesinin bir bölümünü kaybetmiş olmasına karşın halen Güneş’ten onlarca kat daha büyük bir kütleye sahip ve 40 bin santigrat dereceyi aşan yüzey ısısı da Güneş’in yüzey ısısından 7 kat fazla.

R136a1 gibi dev yıldızlar, enerjilerini daha küçük yıldızlardan çok daha hızlı bir şekilde tükettikleri için, daha küçük yıldızlardan milyonlarca kat daha fazla ışık yayabiliyorlar. Ancak bu, aynı zamanda, bu dev yıldızların ömürlerini daha hızlı tükettikleri ve hızlı yaşayıp genç öldükleri anlamına da geliyor.

Böylesine devasa yıldızların, görebileceği en uzun ömrün ”sadece 3 milyon yılla sınırlı” olduğuna dikkati çeken Crowther, ”Astronomide bu çok kısa bir zaman dilimidir” dedi.

Crowther, kısa ömürlü olmaları ve sadece en yoğun yıldız kümelerinde oluşabilmelerinin, astronomların bu tip dev yıldızlara oldukça nadir rastlayabilmelerinin başlıca nedenlerini oluşturduğunu sözlerine ekledi.

AA

Türkiye, bu keşifle, evrenin gelişim sırlarının çözümü için uzayı gözlemleyen pek çok ülkenin bilim gündeminde yeni heyecan yarattı.

Türk araştırmacılar, keşfin ardından pek çok araştırma merkezinden astrofizikte ortak araştırmalar yapma teklifi aldı.

Keşif, önümüzdeki ay, “The Astrophysical Journal” dergisinde yayımlanarak literatürdeki yerini alacak.

AA muhabirine açıklama yapan Sabancı Üniversitesi Mühendislik ve Doğa Bilimleri Fakültesi Öğretim Üyesi Doç Dr. Ersin Göğüş, dünya, Güneş ve Ay’ın yer aldığı Samanyolu Galaksisi’nde yüz milyarı aşkın yıldızın, 2 bin dolayında da nötron yıldızının bulunduğunu ifade etti.

Nötron yıldızları

Göğüş, maddenin en yoğun halde bulunduğu yapılar olan nötron yıldızlarının çok kuvvetli manyetik alanlara sahip olduğunu belirtti.

Bu yıldızlardan manyetik alanları en düşük olanların bile çekim gücünün güneşten 10 bin kat daha fazla olduğunu kaydeden Göğüş, “Evrendeki en kuvvetli mıknatıslar olan nötron yıldızlarındaki patlamalar, saniyenin onda biri kadar sürüyor. Bu kadar kısa sürede, güneşin neredeyse bir yılda yaydığına eşit miktarda eşit enerji yayıyor” dedi.

Astrofizikçilerin şimdiye kadar 6 tane çok kuvvetli manyetik alana sahip ve yüksek patlama özelliği gösteren nötron yıldızını keşfettiğini dile getiren Göğüş, bu yıldızların ilk üç tanesinin 1979′dan beri bilindiğini, dördüncüsünün 1998′de, beşincisinin 2008′de, altıncısının 2009′da bulunduğunu söyledi.

Türk araştırmacılardan 7. nötron yıldızı keşfi

Doç. Dr. Gögüş, liderliğini yürüttüğü ve aralarında aynı üniversitenin öğretim üyesi Dr. Yuki Kaneko’nun yer aldığı ekibin yeni bir nötron yıldızı keşfettiğini bildirdi. Göğüş, bu nötron yıldızının bugüne kadar keşfi yapılan 7. nötron yıldızı olduğunu söyledi.

Yeni nötron yıldızının saniyenin onda biri süresinde gerçekleşen patlama nedeniyle fark edildiğine işaret eden Göğüş, keşfe ilişkin şu bilgileri verdi:

“Ekibimiz, ilk olarak NASA’nın Swift uydu teleskobu ile patlamayı keşfetti. Yine, NASA’nın Chandra ve RXTE uydu teleskopları ile takip ederek yeni keşfettikleri nötron yıldızının genel özelliklerini ortaya çıkardı.

Keşfettiğimiz 7. nötron yıldızının manyetik alanı, güneşin manyetik alanının 18 milyar katına eşit. Saniyenin onda birinden de kısa süredeki patlamada yaydığı enerji güneşin 1 saniyede yaydığı enerjiden on milyon kat daha fazla.”

Ekseni etrafında 7.5 saniyede bir dönüyor

Bilinen nötron yıldızlarının sayılarının çok az olması nedeniyle bilim dünyası tarafından dikkatle incelendiğini dile getiren Göğüş, “Bu yıldızlar, maddenin çok yüksek manyetik alanlardaki davranışını anlamamız için adeta bir laboratuvar görevi görüyor. Yani biz direkt olarak bu manyetik etkileri dünyaya getiremiyoruz ama yıldızları takip ederek maddenin çok yüksek manyetik ortamlardaki hareketlerini inceleyebiliyoruz” diye konuştu.

7. nötron yıldızının keşfinin ilk defa Türk araştırmacıların önderliğinde yapılmasının önemine işaret eden Göğüş, şunları kaydetti:

“Keşifte bizi en gururlandıran konu, Türkiye’deki bilimsel ve teknolojik birikimin belli bir düzeye erişmesini görmek oldu. İyi bir ekibin Türkiye’de önemli bir keşfe imza atması bilimin ülkemizde geldiği noktayı da gösteriyor. Yıldızın keşfinin yapıldığını duyan bilim çevreleri, ekibimizle irtibata geçerek ortak çalışmak istediklerini dile getirdi. Ekibimiz, aralarında İtalya, ABD, İspanya, İngiltere ve Hollanda’dan da astrofizikçilerin de yer aldığı 23 kişiden oluşuyor.”

7. nötron yıldızının keşfi ile ilgili hazırladıkları makalenin astrofizik alanında dünyanın en önemli bilimsel dergilerinden biri olan “The Astrophysical Journal” adlı yayına kabul edildiğini bildiren Gögüş, derginin gelecek ayki sayısında basılmasının ardından keşiflerinin uluslararası literatürdeki yerini alacağını belirtti.

Dünya’ya uzaklığı 40 bin ışık yılı mesafede olan 7. nötron yıldızının adının, “SGR J1833 – 0832″ olduğunu bildiren Göğüş, yıldızın çok hızlı bir dönme periyodunun bulunduğunu, ekseni etrafında 7,5 saniyede bir döndüğünü belirterek, yıldızın bu özellikleriyle diğer nötron yıldızları arasında farklı bir yeri olduğunu da sözlerine ekledi.
cnnturk.com

ABD, Kaliforniya’da bulunan Lawrance Livermore Ulusal Laboratuarı’nda çok önemli bir deney üzerinde çalışılıyor. Bilim adamlarının deneyle hedeflediği şey, güneşin ürettiği enerjinin bir benzerini oluşturmak.

Füzyon adı verilen bu yöntemi, yüzden fazla lazeri bir noktada toplayarak oluşturmaya çalışan bilim adamları bunun için özel bir düzenek oluşturdular.

National Ignition Facility (NIF) adı verilen merkezde gerçekleştirilecek deneyde 1500 metre uzaklıktan gönderilecek olan 192 adet lazer ışını tek bir noktada toplanacak.

NIF’de yapılacak olan deneyde, lazerler saniyenin 20 milyarda biri kadar bir süre içerisinde 500 trilyon Watt’lık bir güç üretecekler. Bu tüm dünyada aynı süre içinde üretilenden 500 kat daha fazla. 152 adet lazerin odak noktası işte bu kürenin içi olacak. Yukarıda görülen metal küre aslının küçük bir kopyası.

Lawrance Livermore Ulusal Laboratuarı’nındaki National Ignition Facility’nin şeması. Lazerler iki hattan hedef noktasına gönderilecek. Bilim adamlarının kontrol odası ise orta kısımda bulunuyor.

NIF’te yer alan iki adet lazer hattından birinin görüntüsü. Sistem saniyenin 5 milyarda birinde bir süre içerisinde 0,000000001 Joule enerjiye sahip olan lazeri 4 milyar Joule’e çıkaracak.

NIF’deki gerçek hedef noktası. 192 adet lazer bu noktada bir araya gelecek. Hedef noktasının boyutları teknisyenlerin içinde rahatça çalışabileceği kadar geniş.

Lazerleri yönlendirmek ve kırmak için kullanılan potasyum dihidrojen fosfat kristallerinden biri. Sistemde bunlardan 600 adet kullanılacak. Ana lazer ilk önce 192 parçaya ayrılacak ve sonra hedef noktasında tekrar bir araya gelecek.

NIF’deki kontrol odası. Deneyin tüm detayları buradan takip edilecek.

Kontrol odasından enteresan bir detay. Deney sırasında istenmeyen bir olay olduğunda her şeyi bir anda kapatmak için her masada birer kırmızı düğme yer alıyor.

Hedef noktasının içerisinde bu küçük yakıt hücreleri yer alıyor. Bu hücreler lazerlerin bir araya gelmesi ile birlikte harekete geçiyorlar.

Tesisin ve lazer hatlarının büyüklüğünü anlamak için sol tarafta yer alan iki teknisyenin boyuna bakın.
shiftdelete.net

Bunlardan biri olan Saç (Coma) Gökada Kümesi, Berenices’in Saçı Takımyıldızı’nda yer alıyor.

320 milyon ışık yılı uzakta olsa da evrende bize en yakın gökada kümelerinden birisi.

Bu gökadaların en parlakları (NGC 4921) 18′inci yüzyılda William Herschel tarafından keşfedildi.

NGC 4921, Saç Gökada Kümesi’ndeki bu nadir spiral gökadalardan birisi.

ESA’nın web sayfasındaki haberde ‘sıra dışı’ olarak betimleniyor ve anemik (kansız) spiral gökada olarak tanımlanıyor.

Spiral gökadalarda meydana gelen şiddetli yıldız oluşumları kollarda gerçekleşiyor ve gökadaya parlak kollu bir görünüm kazandırıyor.

Anemik spiral gökadalardaysa bu yıldız oluşumları daha az şiddetli ve kollar daha soluk görünüyor.

NGC 4921’in bu görece güçsüz yıldız oluşumları, anemik spiral gökadanın etrafında halka şeklinde narin bir toz girdabı oluşturmuş.

Bu halkaya genç ve parlak mavi yıldızlar eşlik ediyor. Soluk spiral yapının dış kısımları gökadanın etrafında oldukça yumuşak ve ona dev bir denizanası görünümü kazandırmış.
 
ESA’ya göre uzun pozlama süreleri ve Hubble’ın keskin görüşü sayesinde NGC 4921’in yanında çok daha uzaktaki evrenden de kesitler alınabiliyor.

Çinli gök bilimcilerce 11 Ağustos 2007′de keşfedilen C/2007 N3 (Lulin) kuyruklu yıldızı dünyaya yaklaşmaya devam ediyor.

Rus medyasına göre, Lulin kuyruklu yıldızının yörüngesi güneşin merkezine en yakın noktadan 10 Ocak 2009′da geçti. Dünyaya en yakın noktadan ise 24 Şubat’ta geçecek.

Lulin kuyruklu yıldızı, Dünya’ya yaklaştıkça parlaklığı, 6 yıldız parlaklığı kadar artacak ve çıplak gözle rahatlıkla görülebilecek.

Kuyruklu yıldızın bugün bile çıplak gözle görüldüğü bildiriliyor.

Lulin kuyruklu yıldızının belirgin özelliğinin, arka kısmında yer alan çatal kuyruğun karşısında, ilerleme yönünde de bir kuyruğunun bulunması olduğu belirtiliyor.

Amerikan Havacılık ve Uzay Kurumu’ndan (NASA) yapılan açıklamada, Spitzer Uzay Teleskobu ile yapılan gözlemde

keşfedilen ikiz “kahverengi cüce” veya “ölü yıldız” adı verilen gök cisimlerinin her birinin, Güneş’in sadece milyonda biri kadar ışık verdiği belirtildi.

Cismin önce zayıf ışığından ötürü tek bir kahverengi cüce olduğunu düşünen astronomlar, daha sonra Spitzer Uzay Teleskobu ile kızıl ötesi konumunda yaptıkları gözlemde, bu aşırı donuk ışığı ve düşük sıcaklığı ölçebilme imkanı elde ettiler. Veriler bunun bir ikiz kahverengi cüce olduğunu ortaya koyuyordu.

Massachusetts Institute of Technology’den (MIT) gök bilimci Adam Burgasser, bu iki gök cisminin evrende Güneş’in yaydığı ışınların milyonda biri kadar ışık verdiği tespit edilen ilk cisimler olduğunu belirtti.

Kahverengi cüceler, ilk kez 1995 yılında keşfedilen, ne yıldız ne de gezegen kategorisine konabilen gök cisimleridir. Ancak son yıllarda bazı gök bilimciler kütlelerinin büyüklüğüne ve buna bağlı olarak sıcaklıklarına ve buna da bağlı olarak renklerine göre bunları sınıflandırmayı tercih ediyorlar.

Kahverengi cüceler yıldızlar arası gaz bulutlarının çökmesiyle oluşurlar, fakat gök cismini yıldız yapacak nükleer tepkimelerin başlayamayacağı kadar hafiftirler. “80 Jüpiter kütlelik” sınıra ulaşamadıkları için yeteri kadar ısınamayıp sönerler.

Spitzer Uzay teleskobu ile yapılan gözlem, Astrophysical Journal Letters dergisinde de yayımlandı.

AA

Gökfizikçilere göre, dikkatli çıplak insan gözü de gece bu çok büyük gamma patlamasını 40 saniye boyunca görebiliyor. Saptama, 19 Mart’ta kayda geçti.

Son yıllardaki kurama göre evren, “büyük patlama”dan sonra 6 milyar yaşındayken güneşin 20-30 katı büyük kütleye sahip bu yıldız kendi içine çökerek “kara delik”e dönüşürken gamma ışını patlamasına neden oluyor. Atom bombasında da patlamada gamma ışını çıkıyor.

Çöken yıldızın ışığı “şimdi”, yani 7.5 milyar yıl sonra dünyaya erişmiş oluyor. Çünkü yıldız dünyadan 7.5 milyar ışıkyılı uzaklıkta. 1 ışıkyılı, saniyede 300 bin kilometre giden ışığın bir yılda aldığı yol olan 10 trilyon kilometreye karşılık geliyor.