Deneyin başarısı çok önemli ama, daha da önemlisi her kul bence kainatı fiziki haliyle daima görürken, bilincin içindeki kainatın nasıl olduğunu araştırmak ve karşılığında zorluk çekmeden de yanıtını bulmak var kainat yaradanın bize gösterdiği kendi öz suretidir zaten, insanın teknolojisi de onun aslını görmeye asla yetmez… Var edene bak, nasıl var ettiğini sen kendine sor ki onu işine karışamayacağını göresin, yaratılmış olan, yaratmış olandan üstünmü ki onun sırrını çöze bilsin… Deneyde belki başkaca hiç bilmediğimiz, hayal bile edemeyeceğimiz yeni elementler ortaya çıkabilir, fakat bu ona biraz daha uygarlaşıp yaklaştığımız anlamına gelmez… Çünkü “o” ben gördüğün ve göremediğin her haldeyim diye yeni bir soru soracaktır… Gördüğüne betimlerken, bilincindir betimleyen, ya görüp te bildiğimdir dediğin ve kabullendiğin o her şeyin aslında hiçbir şey olduğu, seninde o hiç bir şeyin içinde olduğun sorusu çıkarsa deneyin sonucunda karşına, bigbang ona aittir, herşey ona ait ise, araştırma derini, ölünce yaradanı gördüğün fiziki kainat olarak değil, göremediğin ama gerçek var olduğu haliyle zaten göreceksindir… Şimdi işi başka yönde yorumladın diyeceksinizdir… O zaman şüphe duyduğunuz bir şey var demek ki, var olan her şeyi gözünün erdiği kadar görürsün, gözün gördüğü ise kainatın içinde bir zerre, bedeninle beraber insan olarak bütünün hadi iki zerre ol, ya gönül gözüyle görmeden de var olduğun için inan ki, her halde yaradanın yanında zaten içinde olduğunu anlayasın… Bütün kudret var edenindir, var edilen var edişe aklı nasıl aklı erer ki ?